Review

Recensie altcountry.nl

Het sympathieke Nederlandse label Inbetweens Records uit Elsloo verrast ons met een prachtig debuutalbum van Stef White & Kersten de Ligny. Ze spelen al zo’n jaar of zes samen op podia in Nederland, Duitsland, België en Engeland. Daarbij laten ze zich vaak begeleiden door gitarist Martin van Helden, die ook op deze titelloze eerste cd van de partij is. De liedjes zijn door Stef en Kersten zelf geschreven, en variëren qua sfeer en toonzetting van Buddy en Julie Miller tot Dave Carter en Tracy Grammer. Ook moeten we af en toe denken aan Sarah Lee Guthrie en Johnny Irion. Geen verkeerde associaties dus. Zoals bij alle genoemde duo’s ligt ook de kracht van Stef en Kersten in hun duetten. De solo gezongen liedjes, zoals Rain Is Fallin’ (White) en Maybe (De Ligny) spreken wat minder tot de verbeelding, al zijn ze nog altijd uiterst aangenaam om naar te luisteren. Het prijsnummer staat gelijk aan het begin, het bittere A Million Cries, geschreven naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh, de avond nadat hij voor het huis van de ouders van Kersten was vermoord: “It’s raining a million cries, it’s raining a million different lies, it’s raining blood”. Enig minpuntje is het laatste nummer: de cover Brand New Companion; nou nèt niet de meest gelukkige keuze uit het oeuvre van Townes van Zandt. (René Leverink)


KERSTEN DE LIGNY & STEF WHITE - in De Kluiver

15 juni 2005

Maandagavond maaken de Amsterdamse folkies Kersten de Ligny & Stef White hun opwachting in De Kluiver. Het duo werd versterkt met de gitarist Martin Van Helden, die de folky/bluesy gitaarakkoorden van Stef op virtuoze wijze inkleurde met gepaste licks. De zoetgevooisde stem van Kersten kwam een eerste maal tot zijn recht tijdens het mooie A Million Cries, opgedragen aan de vermoorde Theo Van Gogh. Kersten wist te vertellen dat haar ouders vlak tegenover de plaats wonen waar Van Gogh aan zijn einde kwam. Meteen werd duidelijk dat dit een concert ging worden met menig kippenvelmoment. Ook Peter, opgedragen aan de buurjongen van de zangeres (en maandagavond misschien ook wel een beetje aan Peter Six?), ging door merg en been. Een tweede hoogtepunt vóór de pauze was de prachtige cover van Townes Van Zandts If I needed you, waar de stemmen van Stef en Kersten ontroerend mooi met elkaar vervlochten en het dromerige getokkel van beide gitaristen menige ooghoek nat maakte. Klasse ! Na de pauze was de Kluiver al aardig volgelopen en werd de set sterk geopend met een nieuwe song, waar het speelplezier zo van af droop. Het volgende nummer deed me zelfs even denken aan Dylans Quit Your Low Down Ways, maar het trio had voor ons een andere cover in petto, het schitterend gezongen Who knows where the time goes van Sandy Denny. Andere opmerkelijke nummers in de tweede set waren o.a. Fine Time of Year prachtige ballad van Stef en duet Days Gettin' Longer. O ja, van een verslaggever wenst u waarschijnlijk wat vergelijkingen met bekendere namen? Wel, zo moest ik spontaan denken aan The Walkabouts, The Carpenters, Christie Moore en ja, zelfs wel eens aan een Suzanne Vega. Op algemeen verzoek werd gebist met een reprise van het hogervermelde A Million Cries, waarna de groep zichtbaar tevreden het podium verliet. De Kluiver werd deze avond omgetoverd tot een oord van kampvuur, romantiek en Woodstocksfeertjes. Inderdaad, de afwezigen hadden weer ongelijk ! (DB)


Brugge, De Kluiver - 13 februari ’06

Piepklein poepgezellig keffeetje in Brugse binnenstad ~ magere opkomst wegens het laattijdig afficheren en het in panne vallen van de respektievelijke websites – het zal je maar nét overkomen !

Met 10 Jannen Publiek begonnen + 6 telaatkomers + 5 stuks die kwamen aanwapperen ná een Stadsschouwburg concert = 21 tesamen ~ was dus eigenlijk een privé concert … vind ik wel plezant, ja !
normale capaciteit schijnt toch rond de 40 te zijn - wáár de patron die kwijt kan zou ik écht niet kunnen zeggen - misschien mits opeenstapeling met een laagske stro ertussen ….

Sfeer café = ja, ’t is Belgisch, he …. duurt wat lang voor iedereen hier op gang komt …. gereserveerd als wij zijn …. komt misschien wat stroef over maar is eigenlijk het logische gevolg dat wij niet als storende zenders willen funktioneren en werkelijk in stilte de muziek zitten te “enjoyen” ~ wat dan ook gebeurde want het was de moeite méér dan waard !

Het beukje zat er al meteen in ~ de patron had me tevoren toevertrouwd dat het gezelschap was gaan eten op zijn kosten - het angstzweet parelde op zijn voorhoofd vermits zij maar niet terug kwamen opdagen - bij hun wederverschijning werd er bekend gemaakt dat menig Brugs biertje achterover was geduwd ….. iets wat Kersten omtoverde in een giecheltrien ….
de échte beuk kwam toen het tempo opgedreven werd.

Mooie stem heeft Kersten, nogal scherp bij wijlen, maar uiterst geschikt in country sfeer – mooie, luide zachte diepe stem heeft Stef = mooi dus, in solo én in kombinaatsie ~ prima gitarist óók, en een extra gitarist zou best mogen thuis blijven ware het niet dat zij Martin Van Helden (met kluchtig hoedje) hadden meegebracht, een jongen met goud in zijn vingers en met een uiterste feeling, diskreet mooie nootjes invullend ….

Mooie klanken hebben de twee gitaren en het lekker rustig eitjes en belletjesgerammel van Kersten verheft het geheel ~ mooi repertoire, afwisselend in genre en tempo - bluesig en folky, ja soms zelfs jazzig - zowel de solo’s als de duo’s ~ mooie opbouw, mooi geheel dus !

9 songs, dan 10 - met 4 als toegift en nog eens 2 als superdeluxe extra = 25 in totaal = niet niks

Had ik de setlist niet meegekregen, ik zou verloren geweest zijn = kende geen enkel liedje of titel vermits zij ze (op drie na) samen zélf geschreven hebben en het primeurtjes waren voor mij…..
( een Sandy Denny-cover “Who knows where the Time goes” - het méér dan prachtige “If I needed You” van Townes Van Zandt ….. en helemaal als surprise Joni Mitchell’s “Woodstock” ! érg bluesig en in groot kontrast met de ons zo bekende up-tempo Venice-versie ( he, Ad en Iain hebben dat verleden jaar in Dordrecht 4maart 05 óók gezongen …. http://www.venicetalk.com/forum/

showthread.php?p=103488 )

Highlights ???? zou niet weten welke ….…. klonk al allemaal even gevoelig en charmant en met een aangename afwisseling in de tempo’s ~ geen enkel moment van verveling of geeuwneigingen ….
de mooiste ??? “The longer you wait” – “Maybe” – “Stop for a while” – “If I needed You”

Wat een plezier jonge mensen vol overgave muziek te zien maken ….
and please, don’t shoot me, ik hoor Kersten eigenlijk liever dan Ilse DeLange

Benieuwd wat zij verder gaat/gaan doen !
Benieuwd naar de CD

check out de volgende concerten = zééééér de moeite indien bij jullie in de buurt !!!!
( hoop dat jullie op hun site binnengeraken – ik krijg ‘m maar voor een fraktie door – er wordt momenteel aan gepruts en dat is nét nú wel érg vervelend voor hen)
http://www.sk-management.nl/html/biography.html

voilà, c’est ça ! thanks for the music, guys !

love, lia & katrien

nog een beeeleke ???? tuuuurlijks !


Rootstime

Stef White & Kersten de Ligny. De samensmelting van zijn liefde voor country en Rhythm & Blues en haar liefde voor folk, jazz en melodische songs, ademt een eigen sfeer en geluid op hun debuutalbum (Inbetweens Records), want na vijf jaar van veelvuldig optreden, en ook de veelvuldige vraag van het publiek naar geluidsmateriaal was de tijd rijp voor dit titelloze debuut. Kersten de Ligny en Stef White zijn begonnen als akoestisch duo in 2000. Hun muziekstijl wordt gerangschikt onder de noemer 'Americana', maar zij laten zich niet beinvloeden door wat men onder deze stijl verstaat. Op veertienjarige leeftijd stelde Stef White zijn eerste band samen. In 1999 kwam er een eind aan zijn laatste (Stef White &) band, waarmee hij drie jaar in Nederland heeft rond getourd. Tijdens één van zijn optredens heeft hij Kersten de Ligny ontmoet. Kersten is zich gaan concentreren op het schrijven van haar eigen songs en gedichten, nadat ze de Academie voor Lichte Muziek in Hilversum had afgerond. Op deze nieuwe plaat met zijn harmonieuze luisterliedjes, ligt de nadruk voornamelijk op samenzang, zeggingskracht en eenvoud. Het duo wordt ondermeer ook versterkt met de gitarist Martin Van Helden, die de folky/bluesy gitaarakkoorden van Stef op virtuoze wijze inkleurt. De liedjes schrijven ze onafhankelijk van elkaar als ook in samenwerking met elkaar. De teksten zijn voornamelijk door Kersten geschreven. Naast onderwerpen als liefde, vriendschap en afscheid komen de inspiratiebronnen vanuit een sterk sociaal bewogen gevoel voor de samenleving. Zoals de mooie opener "A Million Cries", opgedragen aan de vermoorde Theo Van Gogh, waarin ook de zoetgevooisde stem van Kersten dadelijk tot zijn recht komt. Ook "Peter", opgedragen aan de buurjongen van de zangeres, gaat door merg en been. Eén van de uitschieters is de prachtige cover van Townes Van Zandts "Brand New Compagnion", met het dromerige getokkel van beide gitaristen. Andere opmerkelijke song is het duet "Days Getting Longer". De bezieling in deze liedjes wordt fraai omlijst door contrabas, viool, lap steel, elektrisch gitaar, mandoline en hier en daar een shaker. Er is bewust gekozen om een bepaalde eenvoud en stilte in de liedjes te behouden, waardoor het niet ver van de live performance af staat. Woodstocksfeertje! Kortom : Stef White laat zien en horen hoe je het gevoel dat je wilt overbrengen kunt delen door erin te kruipen. Met zijn liefde voor melodie, samenzang en samenspel creëert hij een intieme en warme sfeer. Kersten de Ligny zet zichzelf neer als singer/songwriter met een heel eigen visie op haar leven en de wereld. Ze schrijft vanuit haar hart en verteld over haar leven op een beeldende wijze. Haar nummers hebben een heel eigen sfeer, zeggingskracht en geluid. Samen brengen ze hun muziek waarin je invloeden uit onder meer country, Americana en jazz kunt herkennen.

Het kleine maar fijne Inbetweens-label uit het Zuiden des lands is gespecialiseerd in rootsmuziek en heeft in de loop der jaren ook een behoorlijk aantal uitstekende singer-songwriters aan zich weten te binden. De afgelopen maanden verschenen weer enkele juweeltjes, o.a. het album van zanger/gitarist Stef White en Kersten De Ligny (zang/percussie), ook weer “standaard-Inbetweens”. Ingetogen en kleine liedjes met een hoog americana-gehalte. De veelal weemoedige songs worden gedragen door de prachtige tweestemmige zang van White en De Ligny, ondersteund door een sobere maar uitstekende band (met o. a. Ad van Meurs op lap steel en violiste Marieke van Ooij). Authentiek klinkende americana van eigen bodem, White en De Ligny bewijzen met deze fraaie plaat dat het kan.

Jo Didderen, Heaven Popmagazine


Mark Knopfler & Emmylou Harris / Stef White & Kersten de Ligny
Mercury - Universal & Inbetweens - Clearspot

Op papier leek het me wel een mooie combinatie, de samenwerking tussen Mark Knopfler en Emmylou Harris. Niet dat ik het nou van de laatste cd’s van Knopfler warm krijg, maar toch, ik was wel nieuwsgierig wat het smaakvol sobere gitaarwerk van Knopfler zou doen met de nog immer wonderschone stem van countrygodin Emmylou Harris. Het schijnt dat ze zeven jaar aan de liedjes van All the Roadrunning gesleuteld hebben. Nou, ik hoor het er niet aan af. Of misschien hoor je juist wel terug dat ze er zo lang aan gewerkt hebben en dat ze alles wat er maar gepolijst kon worden ook daadwerkelijk gladgestreken is. Het maakt dat All The Roadrunning vol staat met liedjes die qua spanning gelijk staan aan het kijken naar het groeien van mos op de klinkers in de Kalverstraat: d’r gebeurt geen zak. Nou vooruit, in één of twee liedjes slaat er nog wel iets van een vonk over, maar de meeste nummers staan zo bol van het gedreutel dat zelfs de stem van Emmylou ze niet kan pimpen tot iets dat het me ook maar een beetje warm kan maken.

Nee, doen mij dan maar de debuut-cd van de mij tot het verschijnen van deze cd volstrekt onbekende Stef White & Kersten de Ligny. Op zich zijn de liedjes hierop ook braaf, is Stef White geen gitarist van het kaliber Mark Knopfler (sterker nog het belangrijkste gitaarwerk laat hij over aan Martin van Helden) en Kersten de Ligny (ook al is ze geschoold aan Academie voor Lichte Muziek geen tweede Emmylou Harris. Toch raken deze liedjes mij veel meer dan de gladgestreken werkjes van Knopfler & Harris. Gewoon omdat ze puur zijn en wel ergens over gaan. Zoal bijvoorbeeld het openingsnummer “A Million Cries”. Vlak bij het huis waar de ouders van De Ligny wonen werd Theo van Gogh overhoop geschoten. Over die ingrijpende gebeurtenis schreef De Ligny een liedje, waarin ze de desoriëntatie van onze samenleving mooi verwoord. Het tweetal laveert in hun grotendeels akoestische liedjes opvallend soepel op en neer tussen country en folk. Alhoewel de twee solo zingend prima hun boontjes kunnen doppen, vind ik het toch het mooiste als hun stemmen samenkomen zoals bijvoorbeeld in “Day’s Getting Longer” en ” Let Me Take You Away”. Eigenlijk is het bizar dat ik met een Nederlands duo de vieze smaak van twee enorme grote namen kan én moet wegspoelen, maar het gebeurt toch.


Recensie Platomania

Een akoestische duo dat teruggaat naar de stilte en eenvoud van de compacte liedjes die men in vroegere tijden rond het kampvuur zong. Toch zijn Stef White & Kersten de Ligny niet van gisteren. Neem nu bijvoorbeeld het mooie liedje A Million Cries dat in nagedachtenis van Theo van Gogh is geschreven, nadat hij voor het huis van haar ouders werd vermoord. Hoewel de liedjes een tikkeltje aan de brave kant zijn, is het niet louter folk dat op deze eerste cd is te horen. De harmonieuze luisterliedjes laten ook genoeg ruimte voor invloeden uit de jazz, country en blues.
Recensent: Maurice Dielemans
Genre: Roots
Verschenen in Plato Mania nr: 217
Datum recensie: 17-5-2006
CD


Stef White & Kersten De Ligny - Stef White & Kersten De Ligny - Inbetweens Records IRCD032


Stef White & Kersten De Ligny staan vrijdagavond 5 mei als enige Nederlandse act op het podium van Labadouxfestival. Het duo bestaat al sinds 2000. Gitarist Martin van Helden begeleidt ze veelal. Zojuist is hun naamloze debuutalbum verschenen.

De eerste keer dat ik ze zag optreden had Kersten de Ligny nog niet zo vaak op het podium gestaan en was ze bloednerveus. Toch ging het haar vrij goed af die avond, mede dankzij Stef White, die haar goed ondersteunde met zijn gitaarspel. Er school heel wat talent in dat stel. Dat bleek later, bij een volgend concert, opnieuw. Ze waren inmiddels echt goed op elkaar ingespeeld en er waren heel wat eigen nummers te beluisteren. Natuurlijk hadden ze ook nog wel een enkele cover (o.a. van Jewel). Die avond werd ik overtuigd. Dit is een aanwinst in de Nederlandse singer-songwriterswereld.

Nu is er dan ook een cd met hun werk. Die is met opzet rustig gehouden, met een intieme sfeer, om het gevoel van een live-optreden vast te houden. White en De Ligny schrijven elk hun eigen nummers, maar vaak ook samen, de een vanuit een achtergrond van country en rhythm & blues, de ander met een voorliefde voor folk, jazz en singer-songwriters uit de jaren 60 en 70. Zo wordt er ook gezongen, soms solo, vaak samen. Dat leidt tot een eigen geluid. De liedjes drukken gevoelens uit, liefde, vriendschap of maatschappelijke betrokkenheid.

Zo begint het album met A Million Cries, een nummer dat Kersten schreef n.a.v. de moord op Theo van Gogh, die plaatsvond vlakbij haar ouderlijk huis. Er spreekt verdriet uit, maar ook verwarring over wat er gebeurt in de maatschappij. Ook van haar hand is Peter, over de eenzame buurman, die dat niet laat merken. Rain Is Falling is samen met gitarist Martin van Helden geschreven, heeft een bluegrasstintje en doet ergens denken aan Union Station. Waiting For So Long heeft een lekkere gitaarsolo en als laatste staat er een cover op de cd. Brand New Companion van Townes Van Zandt (van de lp/cd Delta Momma Blues) wordt behoorlijk natuurgetrouw gedaan.

Dan zijn er ook nog de gasten, dat zijn ook niet de minsten. Diverse leden van The Watchman hebben hun medewerking verleend. Frontman Ad van Meurs is hier en daar te horen op lap-steel, en ook bassist Theo Wijdeven speelt mee. Ankie Keultjes heeft een steentje bijgedragen aan de productie en mixte het album. De mandoline komt van Jeroen Jongsma (Vals Plat) en er is vioolspel van Marieke van Ooy. Deze mensen voegen iets toe aan het album, zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn.

Kersten de Ligny heeft een warmzachte heldere stem, die heel goed past bij de lichte klank van Stef White. Kersten schrijft de meeste teksten, Stef zorgt voor de bijpassende arrangementen. Zo krijg je een verzorgd geluid, dat voornamelijk naar het country-idioom neigt, met wat bluesaccenten. Bovendien hebben ze deze cd pas gemaakt toen ze vonden dat de liedjes goed genoeg waren en na heel veel optreden. Dat maakt dat dit album eigenlijk helemaal niet als een debuut klinkt, maar juist heel volwassen. Toch mis ik hier en daar wel wat spanning. Er had van mij een gitaarsolo meer op gemogen en de teksten kunnen nog wel wat pittiger. Verder vormen Stef White & Kersten de Ligny een mooi muzikaal koppel, zeker iets om in de gaten te houden.

Mirjam Adriaans, waardering 8

Plato

Het sympathieke Nederlandse label Inbetweens Records uit Elsloo verrast ons met een prachtig debuutalbum van Stef White & Kersten de Ligny. Ze spelen al zo’n jaar of zes samen op podia in Nederland, Duitsland, België en Engeland. Daarbij laten ze zich vaak begeleiden door gitarist Martin van Helden, die ook op deze titelloze eerste cd van de partij is. De liedjes zijn door Stef en Kersten zelf geschreven, en variëren qua sfeer en toonzetting van Buddy en Julie Miller tot Dave Carter en Tracy Grammer. Ook moeten we af en toe denken aan Sarah Lee Guthrie en Johnny Irion. Geen verkeerde associaties dus. Zoals bij alle genoemde duo’s ligt ook de kracht van Stef en Kersten in hun duetten. De solo gezongen liedjes, zoals Rain Is Fallin’ (White) en Maybe (De Ligny) spreken wat minder tot de verbeelding, al zijn ze nog altijd uiterst aangenaam om naar te luisteren. Het prijsnummer staat gelijk aan het begin, het bittere A Million Cries, geschreven naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh, de avond nadat hij voor het huis van de ouders van Kersten was vermoord: “It’s raining a million cries, it’s raining a million different lies, it’s raining blood”. Enig minpuntje is het laatste nummer: de cover Brand New Companion; nou nèt niet de meest gelukkige keuze uit het oeuvre van Townes van Zandt. (René Leverink)


Kersten de Ligny & Steff White

Ein Abend für Freunde wunderschöner Songs und filigraner Gitarren.

Das holländische Musikerpaar Kersten u. Steff bewegen sich in allerbester Singer-Songwriter Tradition.
Viele eigene Songs haben in ihrem Programm ebenso Platz wie Coverversionen berühmter Kollegen. Im Vordergrund steht die kristallklare Stimme von Kersten de Ligny, die in der Lage ist beim Zuhörer Gänsehaut zu erzeugen. Steff White unterstützt gesanglich und Gitarristisch. Die zweite Gitarre wird von Martin van Helden gespielt, der in den Niederlanden zu den Großen an diesem Instrument gehört.